τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;
τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι,
κρυπταδίη φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή,
οἷ' ἥβης ἄνθεα γίγνεται ἁρπαλέα
ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ' ὀδυνηρὸν ἐπέλθῃ 5
γῆρας, ὅ τ' αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα τιθεῖ,
αἰεί μιν φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι,
οὐδ' αὐγὰς προσορῶν τέρπεται ἠελίου,
ἀλλ' ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν·
οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός. 10
Ποια ζήση , ποια χαρά , χωρίς την Αφροδίτη τη χρυσή ;
Μακάρι να πεθάνω .Όταν καθόλου αυτά δε θα με συγκινούν
ο έρωτας ο σκοτεινός, τα δώρα τα γλυκά ,η χαρά του κρεβατιού ,
όσα μεθυστικά λουλούδια νιότης βγαίνουν
σε άντρες και γυναίκες. Όταν τα ασήκωτα τα γηρατειά πλακώσουν ,
που ασκημαίνουν και χαλάν μαζί τον άντρα ,
συνέχεια το μυαλό του σφίγγουν έγνοιες τρομερές
κι ούτε να βλέπει τις αχτίδες του ήλιου στέργει .
Τον αποπαίρνουν τα παιδιά του ,τον χλευάζουν οι γυναίκες.
Έτσι, γεμάτα οδύνες έπλασε ο Θεός τα γηρατειά
